فانوس

این شعر برای خیلیامون آشناست ازتون میخوام یه بار بادقت بخونیدش

عمیق شین

هر جای دنیایی دلم اونجاس

من کعبمو دور تو می سازم

من پشت کردم به همه دنیا

تا رو به تو سجاده بندازم

هر روز، حسم تازه تر می شه

غرق تو می شم بلکه دریاشم

بیزارم از اینکه تمام عمر

از روی عادت، عاشقت باشم

گاهی پرستیدن، عبادت نیست

با اینکه سر رو مهر می ذاری

گاهی برای دیدن عشقت

باید سر از رو مهر برداری

یک عمر هر دردی به من دادی

حس می کنم عین نیازم بود

جایی که افتادم به پای تو

زیباترین جای نمازم بود.

خب! حالا تفسیرش با افکار خوشگل خودتون

به نظرتون چی میشه که عبادتامون میشه عادت؟چیکار کنیم که اینطوری

نشه؟

منتظر کامنتاتون هستم